دلتنگ شده بودم و بدجوری هوای قبرستان به سرم زده بود.قبرستان تنها جایی بود که میتوانستم غرق در سکوتش شوم.قبرها یکی پس از دیگری از زیر پاهایم رد می شدند و با نگاهشان به من نیشخند می زدند. جالب بود. بدون نگاه کردن به قبرها می توانستم میزان ثروت افراد خوابیده درقبرها رادرک کنم.قدم بر روی هر سنگی صدای خاص خود را داشت.صدایی که نوع سنگ زیر پایم را فریاد می کرد.اما من با همه نیشخندها و اشارات قبرها به میزبانی من در آینده ای نه چندان دور آنها را دوست می داشتم.همانند فرزندانم که بی وفاییشان در پیریم هویدا بود.من تمام قبرهای این قبرستان را جزیی از خود می دانستم.چون که آینده فرزندان بی وفایم را با آن ساخته بودم.این قبرستان حاصل عمر من بود.اما مزرعه ای که محصولش تنهایی بود و هیچ.ای کاش فقط هیچ بود.هیچ بسی برتر لز تنهایی پیری است.

زیباترش اینست که یکی از فرزندان من همسرم است.همسری که به آرامش مثل اقیانوس آرام بود.بله.همسرم فرزند من است.او کسی است که هم از همسرم بیشتر دوستش دارم و هم از فرزندانم.چون که هم فرزند من است و هم همسرمن.اما بی شک من هیچ گاه فرزند خود نخواهم بود.من فرزند کس دیگری خواهم بود...

صدای اذان مسجد به نرمی در وجودم پیچید و خبر از صبح داد.باید می رفتم.اما با تمام این پیچیدگی ها شغلم را دوست میداشتم....

گورکنی را..............

با خوشحالی  کنار بخاری نفتی نشستم و به قل قل زدن قلیان مرد میان سال کنارم که زیر چشمی نگاهم میکرد نگاهی انداختم. آن طرف تر مردی را دیدم که روی  میز به خواب رفته بود.سکوت مرموزی بود. صدای قرچ قرچ سقف چوبی توجه مرا به خود جلب کرد.سرم را بلند کردم تا منطقه قرچ قرچ سقف را پیدا کنم که نجوایی در گوشم گفت:می خواهی فالت بگیرم؟ هنوز حرفش تمام نشده بود که از وحشت سرم را برگرداندم و فریاد زدم.پیرمرد صاحب قهوه خانه با آن قد خمیده اش قهقه ای زد وگفت: نترس جوان.تاج الملوک از خودمان است.

پیرزن انگار سال ها بود که خودش را نشسته بود.موهایی حنایی و چسبناک با دندانهایی چند تا در میان ریخته و زرد شده که خنده هایش ترس را در وجود آدمی زنده می کرد. گفتم: نه ممنونم. نمی خواهم.نمی خواهم.پیرزن راهش را به سمت مردی که از فریاد من از خواب پریده بود کج کرد و رفت.ترس تمام وجودم را فرا گرفته بود.به دور شدن پیر زن عجوزه نگاه میکردم که مردی با شال و کلاه از بیرون داخل قهوه خانه شد و فریاد زد غذای سگها را چرا نداده ای پیرزن عجوزه؟ و بعد سطل غذای سگها را برداشت و به بیرون رفت.از پنجره کنارم به غذا خوردن سگها نگاه میکردم که دیدم گربه ای به سمت سه سگ در حال دویدن است.به سرعت با سه سگ در گیر شد و به هر کدامشان پنجه ای زد و سگها غذا را رها کرده و پا به فرار گذاشتند.از تعجب چشمانم از حدقه بیرون آمده بود.رو کردم به مرد کنارم که قلیان می کشید و با تعجب و ترس گفتم دیدی؟!دیدی ؟!دیدی که گربه..!!!

سرش را به نشانه تایید پایین آورد و در حالی که لبانش را گرد کرده بود و دود قلیان را بیرون می داد گفت:بسوزه باباش!!.... گفتم کی بسوزه؟! چی بسوزه؟

گفت: اعتیاد نوکرتم.اعتیاد….گفتم یعنی چه اعتیاد؟!

گفت: بسوزه بابای اعتیاد.چون آن که تو دیدی گربه نبود.پلنگ معتاد بود…..

حتی نویسنده یک کتاب...!

ما هر سال یک بار به دور خورشید به مسافرت میرویم.اما این مسافرت را هر کسی درک نمیکند..و فردای آن روز درسر کلاس درس با شامانی و غرور به دوستانم میگفتم:من تا الان ۱۰ بار مسافرت رفته ام...ده بار....

شب سردی بود.با هزار مکافات حساب و کتاب های آخر سال را جمع کردم تا به خانه بروم و به لحظه تحویل سال برسم.فروش امروز از همه روزها بیشتر بود.با مسرت و رضایت کیفم را برداشتم تا به خانه بروم.هنگام خارج شدن کارگری را که برایمان جنس ها را خالی میکرد جلویم ایستاد و با صدایی آرام گفت:سلام آقا.عیدی ما ....

بی درنگ با غضب گفتم:ای بابا کدام عیدی!فروشم که بدتر از همیشه بود.به چهار تا کارگر خودم هم که عیدی  داده ام.پس برای خودم چه بماند؟! سوار ماشین شدم و راه افتادم.سر چهار راه ترمز زدم و به سیگار فروش کنار چهارراه اشاره کردم یک بسته ونیستون.سیگار را گرفتم و گفتم:یک بسته چند؟

لبخندی زد و گفت:همین یک بسته مانده بود که این هم عیدی شب عید من به شما...

و بعد یقه کاپشنش را با دست بلند کرد و رفت....

فرشته گفت:مردم جهنمی هر کدامشان سعی می کنند که با آن قاشق های بلند از دیگ غذا بر دارند و در دهان خود بگذارند.اما چون قاشق ها بلند است نمیتوانند.برای همین است که از گرسنگی فریاد میکشند.اما بهشتیان با همان قاشق های بلند غذا را بر میدارند و به جای اینکه در دهان خود بگذارند،در دهان یکدیگر میگذارند.پس بسیار شادند.در آن لحظه جعبه را  گرفت و به آسمان پر کشید و رفت...

شیخ دستش را روی شانه هایم گذاشت و با تبسمی آرام از من دور شد.دور شدنش را نگاه میکردم که گفت: ای جوان!آه مکش که تو از نمرود بسیار ثروتمندتری!...

حالا سفیر سیاسی کشورم در کنگو هستم.کشوری با مردمان سیاه و اقلیتی سفید پوست.روزی در کینشازا قدم میزدم.صدای گریه نوزادی گوشهایم را وادار به جستجو کرد.حدسم درست بود.زیر آن درخت آناناس گهواره ای رها شده بود.به سرعت به سمتش دویدم.نوزاد سفید پوست به شدت گریه میکرد.حتما خیلی گرسنه بود.بغلش کردم و دوان دوان به سمت سوپر مارکت آن طرف خیابان رفتم.یک پاکت شیر را در شیشه شیر ریختم تا بخورد.اما هر کاری کردم نخورد.نخورد که نخورد.خانوم بابانگیلا صاحب سوپر مارکت گفت که زنی سفید پوست را میشناسد که میتواند به نوزاد شیر بدهد.با هم به خانه آن زن سفید پوست رفتیم.اما از سینه آن زن هم قطره ای نخورد.همه تعجب کرده بودیم.به خانه زنی سفید پوست دیگر رفتیم.اما نوزاد فقط گریه میکرد.اما لب به شیر نمیزد.نه شیر گاو نه شیر آن دو زن سفید پوست.مات و مبهوت شده بودیم.به بیرون آمدیم تا زن سفید دیگری را برای شیر دادن پیدا کنیم.در همان هنگام زنی سیاه پوست با نوزادش در حال عبور بودند.با خودم گفتم که شیر سیاه با سفید هم مگر فرقی میکند؟!شیر شیر است.چه از سفید باشد چه از سیاه.جلویش رفتم و ماجرا را برایش توضیح دادم.او هم قبول کرد که به نوزاد شیر بدهد.نا امیدانه چشمم به نوزاد بود که اب دهانم خشک شد...

باورم نمیشد!چنان شیر میخورد که ناخوداگاه به یاد پمپ پنتاکس ایتالیایی افتادم.آن هم نه پمپ معمولی.نه!بلکه پمپ۳اسب بخار!!!خوشحال شده بودم که ناگهان به یاد آن لحظه های دربه دری افتادم که چطور از این خانه به آن خانه برای شیر دادنش میرفتیم.عصبانی شدم.به سمت زن سیاه پوست رفتم و نوزاد را با خشم از بغلش جدا کردم.همینکه صورت نوزاد به روی من شد یک سیلی محکم به صورت کوچولویش نواختم.دستش را به روی سرخی سیلی گذاشت و با بغض نگاهم کرد.اشک در چشمانش حدقه زده بود.انگار تمام غم های دنیا در گلویش اردو زده بودند.اما من فریاد زدم:

بی شرف پدر سوخته!اگه دلت شیر کاکائو میخواست،چرا همون اول نگفتی؟!!!!